هوالمتین

خدای من !

گناهانم لباس خواری بر تنم کرده است و دوری از تو درماندگی را

آرایشم شده است . و افزونی لجن گناهانم ماهی دلم را میرانده است .

ای نهایت آرزویم !

ای زیباترین مطلوبم !

ای تنها پاسخگویم !

و ای محبوب دلم !

ماهی دلم را با جریان زلال توبه پذیرت زنده گردان .

بعزتت سوگند که جز تو  مر گناه خویش را بخشنده ای نمی یابم

و شکستگی خویش را جز تو پیوندی نمی بینم .

من اینک با بال های تواضع به بارگاه تو بازگشته ام و پیشانی خشوع

و خواری خویش بر درگاه قدرتت نهاده ام .

اگر از در رحمت خویش برانیم به کدامین در پناهنده شوم و اگر از

قله رافتت فرو افکنیم به کدامین دامنه بگریزم ؟ ...

که صد افسوس از خجلت و رسوائیم و ... هزار افغان از توشه راهم .

خدایا !

استجابت کن دعای مرا و مسوزان ریشه نهال آرزوی مرا و

بپذیر رجعت مرا و بپوشان فضیحت مرا .

ای پذیرنده ترین پذیرندگان !

و ای پوشانده ترین رازپوشان !

و ای مهر گسترترین مهربانان !