هوالمتین

السّلامُ عَلَیک یا اَبا عَبدالله

باران های عاشورایی ، تنها در محرّم چشم ها نمی بارد . هرگاه دلی به عشق می اندیشد ،

پر از ابرهای احساس وحماسه می شود و میبارد .

کربلا ، سرزمین عشق و احساس و حماسه و درد .

کربلا ، سرزمین گستره عاطفه های پاک ، جان های تشنه افلاک و دلیر مردان سینه چاک .

امروز تمام هستی به حسین (ع) میبالد . امروز ، تمام اقیانوس ها ، عطش خیمه های

او را دارند . و تمام کوه ها ، در برابر گودال قتلگاه ، زانو می زنند . امروز آفتاب ،

 متواضعانه از خرمن گنبد حسین (ع)  ، خوشه می چیند و مهتاب ، هر شب در آغوش

فرات آرام می گیرد.

حسین (ع) ، زره شهادت پوشید و شمشیر شجاعت حمایل کرد و پای در رکاب اسب اعتماد ،

بر دشمن تاخت و سر فتنه را برید و نیزه در پهلوی ستم کرد . کدام دلیرمرد او را می ماند ؛

که هرگاه به پیشانی ، چین آوَرَد ، زمین و اسمان بلرزد ؟

حسین (ع) ، راز سرخی است که روز عاشورا بر ملا شد ، حسین (ع) ، تجلی

 " ما عرَفناکَ حَق مَعرفتکَ " است. او ابراهیمی است که با شنیدن نامش ،

بت ها به زمین می افتد .

اوست که به شوق زنده ماندن دین ، شمشیرها را بوسه بر تن خود ، فرا می خواند و اوست که

عاشقی را می تواند .

ای خدای حسین (ع) ، ما را از دریای عشق حسین (ع)  نَمی عطا فرما که برای طراوت نسلی

کفایت خواهد کرد .