هوالمتین

بخوان به نام رهایی .

بخوان به نام باور .

بخوان به نام صاعقه در التهاب شب .

بخوان به نام ساقی امید در پهن دشت یأس .

بخوان نبی گرامی .

بخوان رسول عشق و امید .

بخوان به نام نامی توحید .

تو که خواندی هرم صدای تو  که قندیل های سکوت را ذوب کرد ،

آوای مهربان تو که فضای میان زمین و آسمان را عطر آگین نمود ،

بوی خوش عشق که ملائک بی تاب را به طواف حراء کشانید ،

انبیا انگشت حسرت به دندان گزیدند .

آری ، تو که خواندی آسمانیان ، زمینیان اهل دل را به پایان شب سیاه بشارت دادند .

عرشیان که هلهله می کردند فرشیان را مژده آوردند که :

" قد جائکم من الله نور "  خداوند زمین را نور باران کرده است .

برخیزید خواب را بشکنید و چشمان ظلمت گرفته را سوی نور بگشائید .

هر که خدا را می جوید او را ببیند ، خدا را در آیین وجود او به تماشا بنشیند .

این چه اعجوبه ای ، چه معجزه ای ، چه آیت بی همتاییستکه تنش در زیر قلوه سنگ های

جهالت خورد می شود و در عین حال ، هدایت دشمنان را از خدا طلب می کند .

پیامبر !

سلام بر تو که وعده های تو را با دست های لرزان خویش لمس می کنیم .

ما فرموده تو را که : از شرق کسانی راه را برای ظهور مهدی هموار می کنند از یاد نبرده ایم .

خداوندا حفظشان کن و یاریشان فرما در نبرد با دشمنان وچشمم را به دیدارش در قیامت

 روشن کن .

پیامبر ، عزیز خداوند ، معشوق معبود ، سلام او برتو .

هوالمتین

"به بهانه سالروز بازگشت آزادگان به میهن"

می خواستم از تو بگویم و از دردهایت ، از غربت این همه سال که

همنشین تنهاییت بود و تو بودی و چهار دیواری محبوس بازداشتگاه .

می خواستم قلم بردارم و بگویم از شنیده ها ، هرچند که فرق است

میان دیدن و شنیدن ، شنیده ها را باید از آنان شنید که دیده اند .

آری ، می خواستم از تو بگویم ؛اما چشمم که به کلام رهبر و مقتدایت

افتاد ، دیدم چه جای گفتن ، وقتی چون اویی که کلمات قصارش

دیوار نوشته دل هر عاشقی است ، وقتی چون اویی که بیت بیت

غزلش زمزمه مدام عارفان است ، وقتی چون اویی این گونه دم از

سکوت می زند که : " ما را چه رسد که با این قلم های شکسته و

بیان های نا رسا در وصف شهیدان و جانبازان و مفقودان و اسیرانی

که در جهاد فی سبیل الله جان خود را فدا کرده و یا سلامت خویش

را از دست داده اند یا به دست دشمنان اسلام اسیر شده اند ،

مطلبی نوشته یا سخنی بگوییم .... " ، دیگر چه جای چون منی است .

نه ، من نیز از تو نخواهم گفت . نه از تو و نه از همه آن غروبهای

 دلگیر بازداشتگاهها که بی قرارت کرده بود ، نه از تو و نه از زخم تاول

آن همه شکنجه که جسمت را اسیر خود کرده بود ؛ اما روحت را نه .

نه ، از تو نمی گویم ، از خود می گویم که آن همه سال بی تو چه کرد .

 از خود می گویم که ثانیه به ثانیه همه این سالهای تلخ را شمرد تا

تو برگردی . می پرسی " کی ام " ؟ چه فرق می کند ، مادر ،

خواهر ، همسر ، چه فرق می کند ؟ هرکدام که باشم مگر این درد کم

می شود ؟مگر آرام می گیرد این زخم که بی تو بر دل نشست .

چقدر هی کوچه را به امید آمدنت چراغان کردم . چقدر هی پای پیاده

کوچه ها را به امید نشانی از تو رفتم ، هر جا هر کاروانی آمده

و هر همسنگری از تو آزاد شد ، قاب به دست راه افتادم و هی سوال

که : آقا صاحب این عکس را نمی شناسی ؟ آقا هم سلول شما نبود ؟

 آقا زنده است ؟ خبری از او دارید ... آقا ... آقا ...

چه گذشت بر من وقتی آمدی و سراپا درد بودی و سکوت . زخمت را از

 من پنهان کردی ، اما با چشمهایت می خواستی چه کنی ؟

چشمهایت که نمی توانست دروغ بگوید ، نمی توانست چیزی را پنهان کند

 ، و من از چشمهایت خواندم ناگفته هایی را که نگفتی ؛ شکنجه

، درد ، توهین ، گرسنگی ، تشنگی ، سرما ، گرما ، انفرادی ، ... و تو

این همه را به شوق دیدار دوباره وطن به جان خریده بودی ؛ وطن ،

 خانه و پیر جماران .

هنوز یادم هست که چطور قلبت ایستاد و پاهایت لرزید وقتی

خواستی مقابلش بایستی ، مقابل آن ضریح آرام نقره ای . هنوز

هق هق دلتنگی ات را از جماران می شنوم و هنوز می بینمت که چگونه

 در اعماق چشمهای جانشین خلفش به دنبال رد مهربانی نگاه اویی .

او هم دلتنگ تو بود . چقدر دعا کرد برگردی ، چقدر از خدایت برایت طلب

صبر کرد ، چقدر ... چقدر ...

نگاه کن ، این کلام اوست که برای تو به یادگار گذاشته است :" اگر

 روزی اسرا برگشتند و من نبودم ، سلام مرا به آنها برسانید و بگویید

خمینی در فکرتان بود . "

آری ، خمینی در فکرتان بود ، همه در فکرتان بودیم . مگر می شد نبود ،

 به خدا که نه . به خدا که همه این سالها او خواست که تاب آوردیم .

 او نگذاشت که سر به صحرا بگذاریم ، او خواست ، تنها او .

هوالناصر

ای شکوه حماسه در سراپرده حیرت !

ای زخم خورده نینوا !

ای بانوی خورشید های دربند !

ای زینب قهرمان !

تو که خود ، وسعتی به اندازه همه سوگ های آفرینش داشته ای ، چگونه باید بر تو

 سوگواری نمود .

تو که خود دریای بی کران اشک را ، ساحل بودی ، چگونه باید بر تو سوگواری نمود که

 ما سوگواری را از تو یادگار داریم .

تو که آواز سرخ کربلا را از حنجره بردباری ات ، به گوش تاریخ رساندی و اگر این حنجره

صبوری و آن نطق آتشین تو در کاخ یزیدیان نبود ، داستان جانسوز آن ظهر عطشناک در

کوچه های تاریخ به دست فراموشی سپرده می شد .

هوالاعلی

ساقه های نیلوفری از پایه های عرش بالا رفته و سریر ولایت را به عطر

 وجودی خود آراسته اند ، تا او بیاید و بر تکیه گاه پوشیده از رازقی آن تکیه

زند .

درون کعبه چه غوغایی است امروز ! ملائک ، بال در بال ، گستره آسمان ها

را پوشانیده اند و جبرائیل و میکائیل و اسرافیل حلقه خانه کعبه شدند تا

پر به نور وجود او بسایند !

طنین نام او هلهله شادی ملائک است .

جام های افلاکی عاشقان به سوی او می آیند و گیسوان سیاه شب به

یمن وجود او گل خنده های نقره ای را در میان آبشار آسمانی اش تقسیم

می کند ؛

چرا که امشب علی (ع ) می آید ! ...

۱۳ رجب سال سی ام از عام الفیل ! آسمانیان طبق طبق نور می آورند ،

آنگاه که دیوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد قدم به درون کعبه

نهاد که علی اعلی خانه خویش را از برای قدوم مبارک او آماده کرده بود ...

و او آمد که نام خود را از خدا گرفته بود و آمده بود تا بت های خانه را

در هم بشکند و بر پشت بام آن ندای یگانگی و توحید ذات مقدس خدای

تعالی را سر دهد و او را تقدیس کند و فریاد حق طلبی اش را از میان

کفرها و نفاق به گوش جان های عاشقان برساند و پرواز شور آفرین

کبوتران عشق را جانی تازه بخشد .

هوالحبیب

ماه مبارک رجب آمده تا دلهای مجذوب را به میهمانی شعبان ببرد.

رجب واقعا ماه خداست . ماهی که تلنگری به دلت می خورد

که معبودت را چگونه می پرستی و ...

خوشا به حال آنانکه رجب را از پیشگاه معبود شروع کردند

و به سوی نور شتافتند .

ماه رجب زندگی و تولدی دوباره را به عاشقان نوید می دهد .

ماه رجب فصل جدیدی در زندگی می گشاید که از عطر دل انگیز نیایش

 سرشار است .

پیامبر رحمت ( صلی الله علیه و آله ) با دیدن هلال ماه مبارک رجب ،

دست به دعا بر می داشت و پس از حمد و ثنای الهی ، سی بار تکبیر و

 لا اله الا الله می گفت و می فرمود :

ماه رجب ، ماه استغفار برای امت من است . در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید

که خداوند آمرزنده مهربان است .

در ماه رجب فرشته ای تا صبح اینگونه ندا می دهد :

خوشا به حال رجبیون ، خوشا به حال آنان که والایی ماه رجب را دریافته اند ،

خوشا به حال آنان که از برکت ماه رجب نصیبی دوخته اند .